15 kwietnia 2010

Witamy w Stambule, Turcja

6 komentarzy
Pojawiłem się na 2 dni (czw, pt) w Stambule, Turcja i nie powiem, abym czuł się swobodnie. Jakoś tak wszystko trochę odmienne, tajemnicze. Może to przez ten język, którego w ogóle nie można rozszyfrować. Wcale nie brzmi znajomo.

Mieszkam w hotelu Holiday Inn Istanbul City, więc miasto mam na wyciągnięcie ręki i jakkolwiek jest to "największe miasto Turcji i jedno z największych miast świata, największa aglomeracja w Europie" (za Wikipedia.pl), to niekoniecznie jest to ta liczność, która daje mi się we znaki. Zresztą nie sądzę, aby taką garstkę osób nazywać "największą aglomeracją". Jest trochę ludzi na ulicach, ale bardziej zdumiony jestem wielkością restauracji (z Doner Kebab oczywiście), sklepów i innych miejsc użyteczności publicznej. One mogą wprowadzić człowieka w klaustrofobię. Niewielkie i niekoniecznie odpowiadające normom naszego Sanepidu :]

Swój pobyt w Turcji rozpocząłem od spotkania z gościem z Niemiec, który najpierw zapytał o przelicznik USD do YTL, abym później pomógł mu w dotarciu do hotelu. Kiedy rozstaliśmy się przy bankomacie, okazało się, że w Stambule są dwa Holiday Inn (Airport i City), więc kiedy zobaczyłem, że męczy się bidula podczas rozmowy z taksówkarzem i usłyszałem Holiday Inn, do którego ja również jechałem, zaproponowałem wspólną podróż. Okazało się, że tam gdzie ja jechałem i on jechać powinien. W tej sytuacji zabawne było to, że okazało się również, że jakkolwiek byłem w swoim hotelu, to faktycznie powinienem zamówić ten z Airport. Rozgarniętym co nie miara. Później jeszcze wspólna kolacja na mieście z gościem i on wraca do Germany, a ja zostaję na jeszcze jeden dzień. Zjedliśmy w wykwintnie wyglądającej restauracji, ale wykwintność była jedynie w wystroju, bo samo jedzenie do bani - letnie i jakoś nie przypominające smakiem tutejszego jedzenia (pewnie się nie znam i stąd rozbieżność). Nie pamiętam niestety nazwy.

Dzisiaj za to zjadłem pierwszego kebaba z niby budki, niby restauracji, gdzie w Polsce do takiego miejsca nie zawitałbym wcale i...miłe wrażenie. Obsługa życzliwa, kebab smaczny, ogólnie polecam. Niepozorne, ale jedzenie doskonałe. Miejsca są inne niż w Polsce, czy w ogóle Europie, a pędzące samochody na ulicach, wciąż trąbiące na wszystko i wszystkich, dodają pikanteri sytuacji. Wszędzie język, który przypomina mieszankę węgierskiego z hebrajskim. Tutaj też pełne zaskoczenie, bo Finowie, Węgrzy i Turcy, to ta sama grupa językowa. Podobnie zaskoczyło mnie, kiedy dowiedziałem się, że naszemu polskiemu najbliżej do...chorwackiego (!) Kto by pomyślał, że nie do ukraińskiego, litewskiego czy słowackiego i czeskiego.

Chyba zaczynam odczuwać przepełnienie stosu i bliskim OOME :) Szczególnie fanie wyglądają minarety. Do taksówki lepiej nie wchodzić, bo nie tylko, że w niektórych tylko można zapiąć pasy, to jeszcze jazda zderzak w zderzak przy prędkości 120 km/h. Jeszcze brakuje tej muzyczki z radio, jak w jednej reklamie. Dopełniłoby to moje szczęście. Kiedy dzisiaj wsiadłem do taksówki, nie dosyć, że nie można było zapiąć pasów, to jeszcze taksówkarz zaczął palić papierosa, a kiedy chciał go wyrzucić przez lekko uchyloną szybę, trochę popiołu znalazło się automagicznie na mojej koszuli i spodniach (nie wiem, czy przypadkiem i nie na włosach). Bosko! :) Ach, a czy wspomniałem, że taksówkarze nie tylko, że nie mówią po angielsku czy chociażby niemiecku, to jeszcze niejednokrotnie nie znają wielu miejsc w Stambule. Nic dodać, nic ująć, kiedy nie chce się chodzić, a chce się pozwiedzać - wystarczy wsiąść do taksówki i powiedzieć "Marszałkowska!" :)

Mimo wszystko poleciłbym zwiedzenie tego miasta i poczucie jego klimatu. Jest trochę duszno, więc należy przygotować się z przewiewnymi ciuchami. Nie mam bladego pojęcia, co powinienem zwiedzić, ale w weekend trzeba będzie doczytać Wikipedię i trochę innych publikacji, aby kolejny tydzień spędzić bardziej krajoznawczo.

Czy chciałbym przyjechać tutaj z rodziną? Hmmm, niekoniecznie - bardziej poleciłbym (i poleciałbym) do Hiszpanii, albo Portugalii. Dzisiaj przeczytałem na jednym z portali o Turcji, że można do Stambułu dojechać autobusem za grosze z Bułgarii, więc najpierw przelot do niej, później trasa do Turcji autobusem, a później z powrotem przez Rumunię do Polski. Może być całkiem ciekawa trasa. Tylko, co z ciuchami - taszczyć na plecach?!

Nauczone słowa: tamam - tak, w porządku, a fisz (w wymowie) to rachunek. Już dwa razy udało mi się wzbudzić radość, kiedy je wypowiedziałem. Jeszcze tylko proszę i dziękuję, i będzie gites.

I jeszcze jedno znalezisko, YouTube.com w Turcji zdaje się być nieosiągalnym miejscem.

13 kwietnia 2010

"Witam, jak Pan zaczynał naukę Javy?" - że też wciąż się pojawia?!

22 komentarzy
Właśnie dostałem do mojej skrzynki pocztowej:

Witam, jak Pan zaczynał naukę Javy? Może Pan polecić jakieś książki lub dobre materiały do nauki w internecie (najlepiej po polsku) ?

Na szczególną uwagę zasługuje "najlepiej po polsku". Może mi to ktoś wytłumaczyć? Tyle się słyszy tez, że programowanie wymusza znajomość angielskiego, ale niewielu wskazuje, jak zaradzić początkującym. Mi coraz trudniej zrozumieć tego typu pytania i nie jest to, jak sądzę, wynikiem nonszalancji do rzeczy podstawowych (o, co to, to nie! Zresztą ostatnie posty z tym na czele "Reszta jest niczym więcej jak...złożeniem" - przemyśleń rozwojowych ciąg dalszy (na bazie szkolenia ZB300 o IBM WebSphere ILOG JRules V7.0) powinny być dobrym potwierdzeniem), ale raczej...zresztą sami przeczytajcie, co odpowiedziałem:

To było wieki temu i książek nie było. Nawet Internet był w powijakach, więc niewiele trzeba było się uczyć, aby być dobrym :-) I tak z czasem po trochu przyszło mi poznać dużo. Teraz jest zdecydowanie trudniej, bo dużo trzeba przyjąć na raz i trudno to przełkąć. Zacząłbym od lektury Java Tutorial [1], albo polskiego przewodnika po Javie, którego celem jest SCJP [2]. Po nich będziesz wiedział, gdzie dalej szukać.

Pytaj, kiedy coś niejasne, a najlepiej na grupach typu pl.comp.lang.java albo forum Warszawa JUG - http://warszawa.jug.pl. Ja już pewnie na poziom Javy i jej nauki nie zejdę - zbyt wiele ciekawszych rzeczy wyżej na stosie technologicznym Javy.

[1] http://java.sun.com/docs/books/tutorial/
[2] http://getscjp.pl/

Jacek


A jaka jest Wasza odpowiedź na tak postawione pytanie? Chętnie stworzyłbym jedną właściwą i rozsyłał na żądanie, albo lepiej stworzył stronę na Wiki, którą każdy mógłby edytować pro publico bono (ech, jak ja lubię ten zwrot :)). Wszelkie pomysły na dalsze obsłużenie tematu mile widziane.

Przy okazji, ilu z Was potrzebuje polskich przewodników po języku i technologiach Java, i nie uważa zagranicznych publikacji jako wystarczających? Chyba nie zawęziłem pytania tak, aby JA mógł odpowiedzieć wyłącznie nadawca - sprawca tego wpisu?! Może ankieta?

p.s. Oczywiście namiary na ten wpis wysłałem również pytającemu. Niech wie, co się czyta w naszym światku :P

12 kwietnia 2010

66. spotkanie Warszawa JUG - Bartek "koziołek" Kuczyński z "Vaadin, czyli po co nam kolejny framework webowy?"

2 komentarzy
Warszawska Grupa Użytkowników Technologii Java (Warszawa JUG)Warszawska Grupa Użytkowników Technologii Java (Warszawa JUG) zaprasza na 66. spotkanie, które odbędzie się we wtorek, 20 kwietnia o godzinie 18:00 w sali 5440 Wydziału MIM UW przy ul. Banacha 2 w Warszawie.

Temat: Vaadin, czyli po co nam kolejny framework webowy?
Prelegent: Bartek "koziołek" Kuczyński

Celem prezentacji jest przedstawienie Vaadin - frameworku aplikacji webowych opartego o Google Web Toolkit (GWT). Autor zaprezentuje podstawowe możliwości narzędzia oraz omówi różnice w stosunku do innych frameworków. Przedstawiony zostanie związek z GWT oraz sposób integracji aplikacji Vaadin ze Spring Framework i niezależnymi gadżetami GWT.

Bartek "koziołek" Kuczyński jest absolwentem Wydziału Fizyki UW, specjalizacja fizyka komputerowa. Od kilku lat zajmuje się zawodowo programowaniem w JEE/JSE. Zainteresowany problematyką elastyczności aplikacji oraz szeroko rozumianymi dobrymi praktykami w programowaniu. Ostatnio odkopuje stare technologie (COBOL/ALGOL/Linc) i przywraca je do życia w nowoczesnych projektach.

Planowany czas prezentacji to 1,5h, po których planuje się 15-30-minutową dyskusję.

Wstęp wolny

Zapraszam w imieniu prelegenta i grupy Warszawa JUG!

11 kwietnia 2010

"Reszta jest niczym więcej jak...złożeniem" - przemyśleń rozwojowych ciąg dalszy (na bazie szkolenia ZB300 o IBM WebSphere ILOG JRules V7.0)

6 komentarzy
Ucichło na moim polskojęzycznym blogu na rzecz aktywności na innym, angielskojęzycznym, gdzie przedstawiam swoją ścieżkę badawczą produktu IBM WebSphere ILOG JRules V7.0. Tam komercyjnie, tu raczej niekoniecznie. Dużo czytania, szkolenia, ale wciąż niewiele praktycznego poznania tematu, co może ma tę zaletę, że pozwala mi na chwilę zastanowienia nad sensownością stosowania jednej technologii nad drugą, albo sposobami na ich trafniejsze zastosowanie w projektach.

Obecnie zmagam się ze zrozumieniem reguł biznesowych i ich organizacji w projekcie. Jestem na poziomie nowicjusza, który opanował używane słownictwo (nomenklaturę) typu rule project, BOM, XOM, vocabulary, rule, ruleset, ruleflow, agenda, working memory i in. Wciąż czuję brak doświadczenia praktycznego i dostrzegam, że podobnie jak to ma miejsce w poznawaniu nowej technologii, albo czegoś niekoniecznie technologicznego, jak nauka języka obcego, poznawanie nowego nie będzie efektywne, jeśli nie idzie za tym praktyka. Ćwiczenia to podstawa dobrej nauki. Należę do tych osób, które często dopiero przez ćwiczenia są w stanie zrozumieć problem (empiryczne podejście) i rzadko zdarza mi się poznawać technologię począwszy od jej teorii. Najpierw dużo praktykuję, a dopiero czytam teorię, albo uzupełniam ją na bieżąco. Zawsze jednak to praktyka wyznacza u mnie zrozumienie tematu.

Ostatnio zauważyłem zmianę w swoim podejściu poznawania nowego - najpierw studiuję dostępną dokumentację - README, Release Notes, Getting started, 5-minute Tutorial, itp. Te dokumenty znane są z nazwy każdemu, ale niewielu ma na nie siły. Jest ich zbyt wiele, a ich jakość czy przystępność wyjaśniania problemu niekoniecznie odpowiednia. Tak czy owak, z takim sceptycznym podejściem skończyłem jakiś czas temu i dużo, bardzo dużo czytam - książki, podręczniki, instrukcje, dokumentacja produktowa, wpisy na blogach, własne oraz innych i tweety. Mnóstwo tego. Pozwoliłem sobie na nieznaczne usprawnienie procesu absorbowania wiedzy i jeśli tytuł jest nieodpowiedni w ogóle nie zabieram się za lekturę (kiedyś powiedziałbym, że wiele tracę, bo nieumiejętność dopasowania tytułu do treści jest sztuką samą w sobie, ale obecnie przy takim natłoku informacji jest to jeden ze sposobów na jej wstępne filtrowanie).

Wracając do mojej nauki ILOG JRules 7, wszedłem w skórę osoby, która jest kompletnym nowicjuszem i rozpoczyna swoją przygodę z produktem. Już dawno się tak nie czułem. Bardzo odświeżające doświadczenie. Zacząłem od czytania, później słuchania (szkolenie zdalne, bez instruktora, coś ala podcast ze slajdami, ale niestety nie jest to skrinkast - coś pomiędzy) i instalacji produktu z prototypowaniem. Kiedy się tak uczę tych wszystkich nowych technologii zaczynam dostrzegać pewne podobieństwa między nimi i nie piszę tutaj o podobieństwach funkcjonalnych, ale ich wewnętrznej reprezentacji, która nieprzypadkowo związana jest w moim mniemaniu z najprostszą reprezentacją jakiegokolwiek rozwiązania javowego - na klasie w Javie.

Kiedy tak sobie rozważam, jak mógłbym stworzyć dane rozwiązanie zaczynam rozumieć działanie produktu i nowe słownictwo staje się synonimem dla już znanego, co znacząco wpływa na moje szybsze zrozumienie problemu. Szukam w nim wzorców i problemów, które znam i dla których znam rozwiązanie. Bardzo pomocna technika. Wymaga to dużej znajomości alternatywnych rozwiązań, ale z każdym kolejnym jest coraz prościej. Czuję, że jest łatwiej.

I tak dzisiaj zmagałem się z regułami i ich parametrami wejściowymi i wyjściowymi, gdzie przypomniało mi się, że już gdzieś czytałem, że zaleca się wynosić poza wyrażenie if warunek, na którym działa. Ów warunek to w tym przypadku właśnie reguła biznesowa. Skoro wynieśliśmy warunek poza ifa, to najprawdopodobniej stworzyliśmy nową metodę, która przyjmuje parametry wejściowe i zwraca wynik typu boolean. Nic nadzwyczajnego. Ale czy, aby na pewno?! Ile wokół nas kodu, w którym umieszczamy skomplikowane warunki bezpośrednio w ifie (i dobrze, jeśli stosujemy stałe z dobrze dobranymi nazwami, aby zrozumieć ich sens), a możnaby pokusić się o ich wyniesienie poza? To powoduje, że kiedy warunek trafi do zewnętrznej metody, może również trafić do oddzielnej klasy, a to już krok od wdrożenia zewnętrznej usługi, która pozwoli na dynamiczną zmianę wartości, na której działa warunek, co z nadchodzącymi parametrami wejściowymi wyliczy wynik. Może trochę przesadziłem z wynoszeniem warunku poza ramy klasy do zewnętrznej usługi, ale jeśli nie potraktujemy usługi jako czegoś spoza JVM, a np. klasy ze wzorcem Strategia, mamy piękne rozwiązanie, którego sens przyszło mi zrozumieć, bo...chciało mi się poznać kolejny produkt z półki, na którą wcześniej nie chciało mi się zaglądać - rozwiązania klasy Business Rule Management System (BRMS). Wszystko jakoś samo składa się w spójną całość.

Coraz częściej nachodzi mnie myśl, że najważniejszymi składowymi naszej technologicznej edukacji powinna być ciągła nauka rzeczy niezwykle podstawowych z mojego punktu widzenia - wzorce projektowe czy algorytmy, ale z umiarem, bez konieczności zgłębiania algorytmów, których zastosowanie nie przyjdzie nam wcale zasmakować (z wzorcami - wszystkie i dogłębnie). Myślę tutaj raczej o podejściu do nauki, której być może wartość nie docenimy bezpośrednio w projektach, ale podczas przygotowywania się do nich. Możnaby przyrównać to do przygotowywania się do zawodów sportowych, gdzie praktykuje się technikę, która raz wyuczona procentuje podczas samego starcia (w naszym przypadku podczas projektu).

Pamiętam rozmowę z pewnym doktorem na Uniwersytecie Warszawskim, któremu zadałem pytanie o te wszystkie podstawowe elementy edukacji uniwersyteckiej, gdzie często wiedza nie idzie z wymaganiem rynku. Zarabiamy w końcu na realizowaniu ich w drakońskich warunkach - mało czasu, ludzi i wiedzy, często nawet i wymagań klienta. Zyskują Ci, którzy wiedzą jaki szkielet aplikacyjny zastosować i to mogłoby wydawać się, że jest najbardziej cenione na rynku pracy. Za to się płaci, bo to konkretna wiedza. Tylko, czy osoba znająca rozwiązanie X będzie przygotowana do poznania i zrozumienia rozwiązania Y? Tu nie wystarczy wyłącznie chęć, ale i umiejętność znalezienia wspólnego mianownika, którym są właśnie rzeczy podstawowe - zastosowanie wzorców projektowych do obsługi danego problemu projektowego, co powinno wpłynąć pozytywnie na zrozumienie czegoś bardziej skomplikowanego. Właśnie ta umiejętność rozłożenia problemu na czynniki pierwsze jest dla mnie wielce pożądaną umiejętnością u specjalistów, których dążeniem jest poziom eksperta.

Stąd też podoba mi się podejście Chlebika, które charakteryzuje się rozpoznaniem technologii przez budowanie kompletnych aplikacji. Mam jednak wrażenie, że w takim podejściu brakuje wyznaczania technologii i szkieletów aplikacyjnych przez cechy wymagań funkcjonalnych. Nie potrafię jeszcze konkretnie nakreślić, czego mi tam jednak brakuje. Mam wrażenie, że jest to jedynie krok ku czemuś większemu, czegoś co nazwałbym wiedzą ekspercką. Posłużę się czymś bardziej namacalnym. Czy poznanie kolejnej specyfikacji z Java EE 6, np. Contexts and Dependency Injection for the Java EE Platform (CDI) przysłuży się czemuś? Tak. Czy poznanie JBoss Seam będzie miało ten sam aspekt poznawczy? W dużej mierze tak. A może wartoby zerknąć na Spring Framework czy Service Component Architecture (SCA)? Również tak. Wymaga to jednak wiele czasu. Mimo, że porównuję technologie (specyfikacje) do gotowych rozwiązań (szkieletów aplikacyjnych), to znalezienie wspólnego mianownika jest odpowiedzią na pytanie "Dlaczego?" i znaczenie uprości zrozumienie ich wszystkich, mianowicie wzorca Inversion of Control (IoC) czy konkretnej jego realizacji Dependency Injection (DI). I to jest sedno sprawy - zrozumienie IoC/DI to zrozumienie działania pozostałych. Czyż to nie budujące?! Reszta jest niczym więcej jak...złożeniem w imię uproszczenia obsługiwanej problematyki (często jednak z mizernym skutkiem).

p.s. Smutny dzień dzisiaj, po wczorajszej katastrofie lotniczej, więc może mnie ten nastrój i spacer Nowym Światem natchnął?! Warto przystanąć i zastanowić się czasem, czy to, co robimy, ma dla nas wartość. Wielce prawdopodobne, że w tej pogoni, kilka rzeczy robimy bezwiednie i niepotrzebnie. Bardzo nieprzyjemne uczucie, kiedy się tego dowiadujemy, jednakże paradoksalnie każdemu życzę doświadczyć tego przynajmniej raz - po chwili refleksji przychodzi radość, a tej nigdy za wiele.

05 kwietnia 2010

65. spotkanie Warszawa JUG - Adam Lider z "Consumer-Driven Contracts i rozproszone serwisy w praktyce"

2 komentarzy
Warszawska Grupa Użytkowników Technologii Java (Warszawa JUG)Warszawska Grupa Użytkowników Technologii Java (Warszawa JUG) zaprasza na 65. spotkanie, które odbędzie się we wtorek, 6. kwietnia o godzinie 18:00 w sali 5440 Wydziału MIM UW przy ul. Banacha 2 w Warszawie.

Temat: Consumer-Driven Contracts i rozproszone serwisy w praktyce
Prelegent: Adam Lider

Celem prezentacji jest przedstawienie metod tworzenia i rozwoju systemów opartych na rozproszonych serwisach. Autor pokaże typowe problemy oraz czyhające pułapki przy budowaniu takich systemów, postara się wyjaśnić ich przyczyny oraz zaprezentuje możliwe rozwiązania. Prezentacja oparta będzie na fragmencie wyjętym z dużego systemu typu "social location platform" i zawiera próbki implementacji niektórych rozwiązań.
Zagadnienia: Rozproszone serwisy, Consumer-Driven Contracts, Java, JSON, DSL, Continuous Integration

Adam Lider jest programistą specjalizującym się w tworzeniu serwisów oraz rozwiązań integracyjnych z wykorzystaniem platformy Java/JEE. Zainteresowany aspektami testowalności, metodami wytwarzania oprogramowania, a ostatnio również tworzeniem języków aplikacyjnych na JVM. 6 lat w zawodzie wypełnionych głównie pracą nad projektami komercyjnymi z małym epizodem start-up'owym.

Planowany czas prezentacji to 45 minut, po których planuje się 15-30-minutową dyskusję.

Wstęp wolny

Zapraszam w imieniu prelegenta i grupy Warszawa JUG!

04 kwietnia 2010

Świąteczny powrót do...technologicznej normy (w myśl "Getting things done"?)

3 komentarzy
Święta pełną parą i wierzę (bo co innego można robić w święto kościelne?!), że większość z nas nawet nie rozważa sesji przed kompem jako właściwe zajęcie i korzysta z dobrodziejstw wolnego czasu na wspólne biesiadowanie z rodziną, a więc wyciszenia pełną parą. Lepiej korzystajmy z tej chwili, bo nie prędko może się pojawić następna.

Po ostatnim "wyskoku" 1-kwietniowym "Fsharp, dotNet i okolice...dojrzałem - zarzucam JEE na rzecz ciekawiej zapowiadającej się platformy .Net", gdzie zadeklarowałem odejście w stronę .Net dostałem kilka ciekawych komentarzy, z których jeden szczególnie mnie zaintrygował autorstwa Macieja Moczkowskiego:

Hej, oczywiscie ze dalem sie nabrac... Chyba dlatego, iz sam zaczynam dochodzic do podobnej konkluzji. Nie chodzi mi zupelnie o mowienie co jest lepsze i nie zamierzam Javy porzucac. Ale po wielu latch pracy z Java EE czuje sie troche wypalony - juz nie pociaga mnie tak jak kiedys to ze ukazal sie 123ci framework web'owy dla Java EE;) Za to coraz bardziej ciagnie mnie by zobaczyc druga strone medalu - jak radzi sobie platforma .NET.
Tak wiec wkrecony, ale troche zawiedzony...


Jemu zawdzięczam przedświąteczne olśnienie i skierowanie na właściwe tory - użycie technologii do rozwiązywania problemów, dla których ona została stworzona.

Brzmi znajomo, ale mam wrażenie, że wielu z nas zatopiło się w niekończącej się gonitwie za nowinkami technologicznymi...nie mając czasu na ich wykorzystanie w produkcji. Czyż to nie paradoks naszej profesji, gdzie zamiast stawać w szranki z problemami stworzenia aplikacji realizującej pewne potrzeby...ekhm...biznesowe (ale bez tego nadymania korporacyjnego, tylko faktyczne potrzeby człowieka i zaprzęgnięcia do tego komputera) zmagamy się z bezkresem problemów technologicznych?!

Ten komentarz uzmysłowił mi, że rozwiązywanie problemów technologicznych tworząc aplikację jest zdecydowanie ciekawszym zajęciem niż nauka kolejnych technologii bez ich produkcyjnego wykorzystania. To jest właśnie sens naszej nauki kolejnych technologicznych bajerów, skrótów klawiszowych, kolejnych środowisk i języków. Cóż nam po kolejnej znajomości (nie tylko technologicznej), jeśli sprowadza się do kolejnej pozycji w naszym technologicznym serwisie społecznościowym? Cóż nam po znajomości Java EE, OSGi, Spring Framework, SuperExtra Framework 5.9...tu wstaw kolejne cacko...kiedy ta znajomość nie przekłada się na...przysłowiowy spokój ducha. Z własnych obserwacji siebie: znając więcej nie pozwoliło mi na posiadanie więcej czasu realizując problemy szybciej (!) Wręcz przeciwnie, miałem wciąż nieodparte poczucie utraty czegoś wartościowego, bo nie udało mi się jeszcze poznać Scali, języków funkcyjnych w ogólności, itp. Warto od czasu do czasu zadać sobie pytanie: "Po co?!"

Trzeba mi było prawie 5 lat publicznych dywagacji w postaci bloga, wystąpień technologicznych, artykułów, rozmów, aby w końcu dojrzeć i dojrzec sens tego pytania. Przywołany do tablicy Maciej Moczkowski natchnął mnie i wskazał właściwą drogę rozwoju. Nie kolejna, nowa technologia, ale kolejna, nowa...aplikacja. Dopiero jej stworzenie może być oznaką przejścia do grona znawców tematu i stanowić cenny nabytek w zespole realizującym zadanie dla klienta za właściwe benefity we właściwym czasie bez zbędnego stresu.

Maciej jest tylko przykładem. Kolejnym mógłby być Adam Warski, którego obserwowałem przez ostatnie tygodnie, jak tworzył aplikację w Scali na potrzeby konferencji Javarsovia 2010. Przyglądałem się, jak my, użytkownicy, kapituła konferencji, prowadzimy go przez chaszcze funkcjonalne, w których on odnajdował drogę tnąc je wykorzystanymi technologiami. Nie ma znaczenia, czy technologia była najwłaściwsza i czy znał się na Scali i Lift przed podjęciem zadania. Nie jest też ważne, czy właściwie wykorzystał dane mu narzędzia, czy stosował TDD, BDD, czy XYZ. Najważniejsze, że dobrnął do końca i ukończył ją na czas. Pewnie, że znajomość dodatkowych narzędzi mogło sprawić, że to zadanie będzie jeszcze bardziej wartościowe, ale zbyt często dążenie do celu przesłaniają nam kwestie drugiego rzędu, właściwie bez znaczenia. Najważniejsze jest umiejętne zbalansowanie potrzeb i przyjemności. Dzisiaj, w święto, ma to niebagatelne (wagowo) znaczenie :-)

01 kwietnia 2010

Fsharp, dotNet i okolice...dojrzałem - zarzucam JEE na rzecz ciekawiej zapowiadającej się platformy .Net

17 komentarzy
Ostatnie wpisy całkowicie odbiegały od moich ciągot programistycznych i bardziej skłonne były kierować czytelnika w stronę rozważań architektonicznych, projektowych. Jak ujął to mój kolega i stały czytelnik Notatnika:

Jak tak dalej pójdzie to będę Twój każdy post komentował. Przynajmniej dopóki nie przyprawisz mnie o przysłowiowy zawał :)

Przyznam się, że ostatnio obserwuje u Ciebie dużą zmianę. Pamiętam jeszcze jak przed podjęciem pracy w IBM spotkałem się z Tobą na Gigaconie. Wówczas opowiadałeś o Geronimo 2, który właśnie pojawiał się na rynku. To był pierwszy certyfikowany (oczywiście poza Glasfishem) serwer JEE 5. No i ta niezapomniana prezentacja z małpą.

Kiedy przyszedłem do IBM i pojawiłem się na pierwszej Javarsovii pamiętam jak powtarzałeś, że nie musisz identyfikować się z firmą, w której pracujesz. Że ograniczasz się do tego, co trzeba zrobić z klientami. A poza tym rozpoznajesz i bawisz się technologiami. Twój blog zaś był pełen rozwiązań niezależnych.

Teraz nastąpił niebywały przełom. Zaczynasz promować rozwiązania IBM. "Chełpisz" się nieco swoimi certyfikatami. A blog? Jest raczej pełen rozważań architekta rozwiązań niż programisty.

A że widzę, że taka droga też Ci odpowiada i daje możliwości rozwoju to serdecznie gratuluje :)


Dużo w tym uwag skłaniających do głębszej refleksji, której przez ostatnie dni było u mnie co nie miara. Trudno było mi się z tym pogodzić, ale coraz bardziej dostrzegam przytłaczające skomplikowanie technologii z obszaru "Java i okolice". Ostatni komentarz Michała Piotrowskiego, bardziej znanego jako chlebik, do wpisu "IBM WebSphere Application Server V8.0 Alpha ze wsparciem dla Java Enterprise Edition 6.0" jakby potwierdza ten trend:

Twój wpis Jacku prezentuje dokładnie to, co najbardziej mnie w Javie wkurza, a juz zwlaszcza w wersji EE. Sam spojrz ile podales nazw/linkow/technologii - w glowie sie kreci.

I nie wiem czy wlasnie ten entuzjazm dla nowych technologii nie napedza tego ciaglego gonienia za nowoscia u producentow tychze. Co i rusz powstaje cos nowego, dalej, szybciej i niby lepiej, a tak naprawde to czlowiek sie tylko denerwuje, gdyz ma poczucie, ze cos mu ucieka. Ale w sumie ja mlody jestem, moze sie nie znam.


Jakby tego było mało, Łukasz Rybka dorzucił coś od siebie w temacie, w relacji 4Developers 2010, czyli mogło być lepiej...:

Na samym końcu zawitał Jacek Laskowski ze swoją prelekcją na temat "Modele komponentowe SCA, OSGi, Distributed OSGi i OSGi Enterpise a Java EE". Na temat tej prelekcji nie będę nic pisać, gdyż temat jest dla mnie całkowicie obcy i większości z tego co Jacek mówił nie rozumiałem. Może kiedyś :)

czy później w odpowiedzi do mojego komentarza:

Odniosłem wrażenie, że znacząca większość osób obecnych na Twoim wykładzie wiedziała lub już miała styczność z OSGi - mnie w tym gronie nie było. Ale zdawałem sobie z tego sprawę jak szedłem na prelekcje, a mimo to poszedłem, bo lubię słuchać o rzeczach, których poziom mnie przewyższa znacznie mając nadzieję, że wrócę do tego tematu kiedyś mając jakiś obraz sprawy uzyskany dzięki takiej prelekcji :)

Wszystko to sprawiło, że uczucie zmęczenia i wypalenia technologicznego wzmagało się we mnie, aby ostatecznie sprowokować mnie do podjęcia decyzji, która będzie niemałym zaskoczeniem, a może nawet przyprawić o zawał serca, więc...jeśli ostrzeżony/-a, wciąż czytasz...kończę praktykowania Java EE, OSGi i wszystkiego co javowe na rzecz...technologii .Net (!) Tak, nie przesyłyszeliście się D.O.T.N.E.T. Kilkakrotnie spoglądałem w stronę tych rozwiązań i programowanie w C# wspominam jako bardzo ciekawe i pouczające doświadczenie, a niedawne próby z F# przekonały mnie do słuszności tej decyzji (pomijając, że jest ona moja, więc z gruntu słuszna w moim rozumowaniu :)).

Tym samym kończę wpisy na tym blogu, nie bez przyczyny zatytułowanego Notatnik Projektanta Java EE i zapraszam na nowy blog Notatnik Projektanta .Net. Do zobaczenia w innym świecie!